Hoofdstuk 15: De Helse Bruiloft, deel 2: de helse ceremonie

Dan horen we het: klikklak klikklak. 

Het klinkt alsof er duizend Larno’s aankomen. Zelfs Larno — onze echte — kijkt wakker uit zijn stal. En ja hoor… daar komt baasje weer aan. (Nu al?)

In een koets. Voortgetrokken door twee mini‑Larno’s. 

Serieus. 
Ze hadden dit toch gewoon door de échte Bok kunnen laten doen? Maar ja… dat zal wel weer te risicovol zijn voor ons fotomodel, icoon, filmheld, de Bok.

Baasje heeft blijkbaar zijn hele weekendtas leeggetrokken, want ineens zit hij in een zwart pak. Veel te warm, als je het mij vraagt. 

Wat een gedoe allemaal.

Vrouwtje komt nu naar buiten in een lang gewaad. En ze doen alsof ze elkaar al jaren niet hebben gezien. Tranen stromen. Zelfs bij vrienden en familie. Wie is er dood???

Nou ja, ik word even genegeerd — heerlijk. Kan ik eindelijk krabben. Ik heb een trucje geleerd: ik hang dat metalen ding gewoon op mijn buik. 
Boeien.

Maar dan vertrekken baasje en vrouwtje. 
Zonder mij. Wat is dit? Ik ben de ringdrager! Belangrijk!

Nee hoor. Ze worden uitgezwaaid. 

Zonder mij. 

Zonder de ringen. 

Zonder logica.

Gelukkig mag ik dit stresspaleis verlaten en mee in de auto. Ik ben moe. Wat een week.

Later staan we op een plein, in de hete zon, te wachten op… Weer die koets. Waarom langzaam doen als je er ook snel kunt zijn?

Iedereen “ohhh” en “ahhh”. Baasje probeert uit te stappen, maar trapt op het vloerkleed dat vrouwtje achter zich aan sleept. 
Oei oei. De vernietigende blik van vrouwtje. 

Baasje wrijft zich suf over zijn broek: ze zijn onderweg gedoopt door iets uit de lucht. Vrouwtje maakt er een luchtige opmerking over: “Ach, alle zegen komt van boven hè?” (Als zij het was geweest… owee.)

We gaan de trap op. Ik mag mee, midden tussen de baasjes. Hehe.

Maar stop, zegt baasje. Hup, dat metalen hartding weer op mijn rug. Daar gaan de ringen in. “Goed opletten hè, Funske?”

Ik schud me even uit. Dat ding rammelt.

Ik zit gelukkig achterin een zaaltje. 
Zij zitten voor.
Ellenlange verhalen. 

Snurk. Snurk.

Dan wordt er aan mijn riem getrokken. Mensen lachen allemaal. Had ik in actie moeten komen? Ik draag dat ding toch alleen maar op mijn rug?

Blijkbaar moet ik naar voren. “Het lijkt erop dat iemand aan het slapen is,” zegt die verhalenverteller. Ja hé… wat denk je zelf? Oersaai hier.

Nou vooruit. Ik rek me uit — weer gelach — en loop naar voren. 
Vrouwtje straalt en huilt tegelijk.

Dan gebeurt er iets belangrijks met die ringen. Geen idee wat. Maar na een half uur is het eindelijk voorbij. Ik kan weer lucht scheppen. 
En wat achterlaten. 
Links en rechts.

Hehe. Dat ding mag van mijn rug. 
Ik rol en krab me even lekker.

Zo. Mijn rol zit erop. 

Nu ga ik lachen bij de Bok.

Wil je geen nieuw hoofdstuk missen: Volg ons op instagram om updates te krijgen:https://www.instagram.com/funskedecorgie

of volg Funske op zijn internationale reis met diverse extra's!

https://open.substack.com/pub/janinedierbaar

Pssst… er is meer. Vrouwtje heeft een betaalde rubriek: Aan het hek – De geheime verhalen. Daar vertel ik (Funske) wat er écht gebeurt bij het hek. Met 4 extra verhalen, sappige praktijkroddels, educatieve uitleg (bah), én recht op een gratis e‑mail-, chat- of videoconsult t.w.v. €35,00.