Hoofstuk 2. De eerste kennismaking met mijn baasjes

 

Hoofstuk 2. De eerste kennismaking met mijn baasjes

Ik ben geboren in Brabant.
Op een boerderij.
En nee — géén broodfok, laat dat even duidelijk zijn.
Mijn vrouwtje heeft dat tot in de puntjes uitgezocht (ahum, ze is dierenarts, dus dat moet je dan ook even laten merken natuurlijk).
Ze wilde eigenlijk helemaal geen hond.
Maar mijn baasje… tja, die wilde dat dus wél.
En als mijn baasje iets wil, dan gaat hij daar met dezelfde vasthoudendheid achteraan als ik achter een kippenpoot.

Uiteindelijk ging vrouwtje overstag.
Ze had op haar praktijk een half broertje… of neefje… gezien.
(Geen inteelt hoor, dat moet ik er even bij zeggen. Dat vindt ze belangrijk.)
En toen was ze verkocht.
Maar ze wilde per se een zwart‑witte hond met niet te veel haar.
En wat ben ik?
Een beetje van alles.
Met bruin.
En haar.
En nog meer haar.
En nóg meer haar.
Maar goed, eisen zijn er om genegeerd te worden, vind ik.

Nou, daar kwamen ze hoor.
Mijn toekomstige baasjes.
Ik lag heerlijk te slapen met mijn twee zusjes — allebei bruin‑wit (veel haar), allebei nog in dromenland.
Maar ik?
Ik was wakker.
En aanwezig.
En goed gevuld, zoals ze dat dan noemen.
Ik begon meteen mijn nek uit te steken en te huilen als een wolf.
Ja, ik weet het: dramatisch talent.
Maar hé, het werkte.

Mijn vrouwtje keek op.
Dat beviel haar.
“Dat is een krachtig en gezond teken,” zei ze.
(Ze zei het professioneel, maar ik zag heus wel dat ze al verkocht was.)
Baasje knikte alleen maar.
Die was al vanaf binnenkomst verloren.

Ik werd uit het mandje getild.
En toen begon de veterinaire keuring.
Zogenaamd kritisch.
Vrouwtje stelde allemaal belangrijke vragen aan de fokker, zo van:
“Ik weet heus wel hoe dit werkt, ik ben dierenarts, denk maar niet dat ik me iets laat aansmeren.”
Maar ondertussen straalde ze als een kerstboom.
Ik had haar.
Allebei eigenlijk.

En toen… was de deal rond.
Ik dacht: Hehehe, baasjes, neem me nu mee!
Maar nee hoor.
Ik werd weer teruggezet bij mijn zusjes.
Dus ik huilde maar weer.
(Vertederende blikken van de baasjes: “Oh, hij wil al mee…”)
Ja duh.
Hier is het saai.
En eerlijk?
Ik was ook al een beetje verkocht.

We namen allemaal een beetje verdrietig afscheid.
Zij omdat ze mij niet meteen mee mochten nemen.
Ik omdat ik dacht: “Waarom duurt dit allemaal zo lang?”

En toen kwam het ergste:
Nog vier weken wachten.
Vier.
Weken.
Dat is voor een pup ongeveer drie levens.
Maar goed… ik had mijn keuze gemaakt.
En zij ook.
We waren al een roedel — alleen nog even niet bij elkaar.

 

Pssst… er is meer. Vrouwtje heeft een betaalde rubriek: Aan het hek – De geheime verhalen. Daar vertel ik (Funske) wat er écht gebeurt bij het hek. Met 4 extra verhalen, sappige praktijkroddels, educatieve uitleg (bah), én recht op een gratis e‑mail-, chat- of videoconsult t.w.v. €35,00.