Ik ben boos. Heeeeel boos.
Het is gebeurd. Ook bij mij. Net als bij de vele voorgaande
slachtoffers en al mijn vrienden aan het hek.
Dierenmishandeling. Echt waar.
Vrouwtje heeft mij G‑E‑C‑A‑S‑T‑R‑E‑E‑R‑D.
En niet eens omdat het “nodig” was, zei ze. Nee hoor. “Om
problemen in de toekomst te voorkomen, omdat jij een praktijkhond bent en je
netjes moet gedragen op en rond het erf.”
Wat een onzin. Dit is mijn territorium. Mijn wigwam.
Mijn koninkrijk.
Deed het pijn? Nee… dat moet ik eerlijk zeggen.
Maar ik werd wel gelokt. Onder het voorwendsel dat ik
“iets lekkers” zou krijgen.
En ja, ik had al geklaagd dat ik honger had. Ze hadden me ’s
ochtends niets gegeven. En gisteravond kreeg ik zelfs mijn beloningskoekje
voor het slapen gaan niet.
Ik dacht nog: “Vrouwtje reageert niet op mijn janken,
aanstaren, zielige blik, piepen… ze kijkt zelfs weg met tranen in haar ogen.
Zal wel weer haar hormonen zijn.”
Maar nee. Het ging om mijn hormonen.
Voor ik het wist zat er een slaapmiddel in. En weg was ik.
Toen ik wakker werd lag ik in de recovery. In een kooi. Met
een belachelijke lampenkap op mijn hoofd.
Normaal moest ik altijd lachen als ik stiekem in de opname‑ruimte gluurde. Daar lagen mijn vriendjes dan — half suf, half slap, met zo’n idiote lampenkap op hun kop. Ik vond het prachtig. Een soort comedyshow waar ik gratis naar kon kijken.
En ineens was het een stuk minder grappig.
Ik kon niks. Ik kon nergens aan. Ik kon geen kant op.
Dus ik ging loeien. Als een sirene in een alarmcentrum.
“Oh, hij is wakker,” zei vrouwtje tegen baasje. Baasje had
speciaal vrij genomen om haar moreel te steunen, denk ik.
“Hallo KlukKluk, hoe gaat het mijn Bassie?” Slijm. Slijm.
Slijm.
Ik bleef in sirene‑modus. IK WIL HIERUIT. NU.
Na wat afkeurende blikken (“Andere hondjes doen dit ook
niet.” Nee maar die wonen hier ook niet!) mocht ik eruit.
1‑0 voor mij, althans dat dacht ik...
Ik mocht even buiten plassen. Maar toen moest ik ook een
nummer 2.
Ik hurkte. En dacht:
“Ehm… ik mis iets?”
Ik keek. Lege zakjes.
Een kriebelig gevoel.
En door die stomme trechter kon ik er niet eens aan zitten.
Het zal toch niet…?
Ik keek baasje aan. Zielig. Heel zielig.
Hij kreeg bijna tranen. Mannenzaken, hè.
“Kom maar Funske, ik haal die kap af. Ik hou je wel in de
gaten.”
Eindelijk. Maar ik kon nog steeds niet eten. De bakken
bleven leeg.
“Over twee uurtjes mag hij pas wat eten,” had vrouwtje nog
geïnstrueerd.
Ome Lucky zat me ondertussen smalend aan te kijken terwijl hij op tafel zat te smikkelen.
“Kom maar Funske, ga maar hier liggen. Nee, niet likken.”
Likken? Ik ben mijn boel aan het inspecteren! Aftasten!
Begrijpen wat er gebeurd is!
Maar ik werd opeens doodmoe. Verslagen. En viel in slaap.
Baasje raakte in paniek. “Funske? Funske? Gaat het wel?
FUNSKE??”
Vrouwtje rende in paniek uit de praktijk en gaf baasje meteen de wind van voren omdat de kap af was.
Toen ik weer wakker werd had ik een soort T‑shirt aan. Dat
was al beter. Nu zag ik de schade niet meer direct.
En na ik eindelijk weer gegeten had en voorzichtig de nieuwe
wereld in stapte…
Bleek verrassend genoeg dat er eigenlijk heel weinig
veranderd was.
Ik ben nog steeds:
- Funske
- Bassie
- KlukKluk
- Domme
Hond
- De
Tank
En bovendien…
Ik heb ontdekt dat ik het nog steeds heerlijk vind om me uit
te leven op mijn pluche tijger.
Vrouwtje begrijpt er niks van.
Maar ik wist het al:
Ik ben speciaal.
Wil je geen nieuw hoofdstuk missen: Volg ons op instagram om updates te krijgen:https://www.instagram.com/funskedecorgie
of volg Funske op zijn internationale reis met diverse extra's!
https://open.substack.com/pub/janinedierbaar
Pssst… er is meer. Vrouwtje heeft een betaalde rubriek: Aan het hek – De geheime verhalen. Daar vertel ik (Funske) wat er écht gebeurt bij het hek. Met 4 extra verhalen, sappige praktijkroddels, educatieve uitleg (bah), én recht op een gratis e‑mail-, chat- of videoconsult t.w.v. €35,00.
Reacties
Een reactie posten