Dat mijn baasjes ervoor gekozen hebben om een dierenkliniek aan huis te hebben, kan toch niet míjn probleem zijn?
Daar ben ik het dus sowieso al niet mee eens.
Ik word inderdaad als praktijkhond ingezet. En ik heb
het er maar druk mee. Maar extra koekjes? Nee hoor.
“Het hoort er gewoon bij, Funske” zegt vrouwtje dan.
Wat ik allemaal moet doen?
Nou, letterlijk een proefkonijn ben ik.
Laatst kwam er een farmaceut die vrouwtje nieuwe “smakelijke
ontwormingstabletten” wilde aansmeren.
Dom. Dom. Dom.
“Oh, wat een schattige hond! Zullen we hem eens laten
proeven? Dan ziet u hoe lekker ze het vinden!”
En ja hoor. Vrouwtje deed het. Ze dacht natuurlijk: scheelt
me weer een ontworming.
Ik zag haar al bedenkelijk kijken naar mij. Ik nam dat ding
netjes aan. Het lag op mijn tong.
En toen: bah. Ik spuugde het meteen uit en schudde
met mijn corgi‑oortjes.
Yak.
“Dat doen ze normaal nooit” , verontschuldigde de farmaceut
zich.
Vrouwtje heeft hem toen subtiel naar buiten gewerkt. “Moest
dat nu weer, domme hond… enfin, ik zal ze dan maar niet inkopen.”
Ben je een keer nuttig, noemen ze je domme hond.
Zo moest ik bij een nieuw bloedanalyse‑apparaat mijn bloed
afgeven.
Auw. Niet fijn.
Ik moest muisstil zitten van vrouwtje.
“Even, KlukKluk, is zo voorbij. Ook andere hondjes moeten
dit ondergaan!”
Ja maar… ik ben niet ziek!
Gelukkig bleek ik gezond te zijn. Nou, dat scheelt weer.
En toen kwam de bloeddrukmeter.
Duizend keer met een stomme manchet getest worden. De
productmanager en vrouwtje bleven maar zeggen:
“Even stil zitten.” “Nee, er is storing.” “Funske, niet
bewegen!” “Braaf…”
Ik had het zó gehad. Telkens als dat ding eraf was en ze
druk bezig waren op dat apparaat te kijken, probeerde ik stiekem weg te lopen.
En dus het ergste:
GEEN ENKELE SCHADEVERGOEDING.
Wacht maar, dacht ik.
Toen vrouwtje op een dag poeslief kwam vragen of ik even
gezellig met haar buiten op de bank kwam zitten, vertrouwde ik het al niet.
Zie je wel: Baasje stond al klaar met een camera. Vrouwtje
ging met haar laptop op de bank zitten.
“Nieuwe promotiemateriaal voor op de website!”
“Kom Funske, dan ga jij gezellig naast mij zitten. Zo staan
we samen op de foto!”
Mooi niet dus.
Baasje heeft tig foto’s gemaakt. Ik bewoog me telkens nét
als het moment daar was.
“Stil zitten!” riep vrouwtje steeds harder. Haar gezicht
werd op elke foto meer een zeurpruim.
Sprong ik in een duik van de bank af en verstopte me onder
de struiken.
Bekijk het maar.
Uiteindelijk werd het een foto waar ik eruit geknipt
ben.
Tijdens een praktijkfilm opname mocht ik met mijn favoriete stagiaire — die me altijd koekjes gaf — een patiënt spelen.
En eerlijk? Veel betere keuze eigenlijk. Zij speelde
mijn vrouwtje, en ik haar huisdier — eindelijk eens een rolverdeling die wél
klopte.
Vol enthousiasme liep ik met haar tien keer de oprit op en
af. In de wachtkamer wachten. Deur open. Koekje.
Ik vond het geweldig.
En baasje maar filmen.
Aiai.
De stagiaire viel languit op de vloer.
Geen koekje meer.
Ik werd gecanceld.
Ze hebben toen maar Lucky gebruikt.
Vrouwtje heeft een week met krabwonden op haar arm rondgelopen.
Wil je geen nieuw hoofdstuk missen: Volg ons op instagram om updates te krijgen:https://www.instagram.com/funskedecorgie
of volg Funske op zijn internationale reis met diverse extra's!
https://open.substack.com/pub/janinedierbaar
Pssst… er is meer. Vrouwtje heeft een betaalde rubriek: Aan het hek – De geheime verhalen. Daar vertel ik (Funske) wat er écht gebeurt bij het hek. Met 4 extra verhalen, sappige praktijkroddels, educatieve uitleg (bah), én recht op een gratis e‑mail-, chat- of videoconsult t.w.v. €35,00.
Reacties
Een reactie posten