Hoofdstuk 11: De zomer-vakantie...

Nou… het zit er weer op. De oh‑zo‑belangrijke vakantieperiode van baasje en vrouwtje. 

Zucht.... Nu heb ík vakantie nodig.

Wat een toestand. Wat een gesleep. Wat een gedoe. Baasje en vrouwtje hebben blijkbaar besloten dat IK overal mee naartoe moet, maar Lucky, de kattenbende én De Bock lekker thuis mogen blijven. Wat een luxe.

“Hij MOET mee, want dat vindt Klukkluk zo leuk,” zegt vrouwtje dan gelukzalig. 

Ja hoor. Klukkluk vindt alles leuk. Behalve lopen.

Ik vraag me altijd af wat vakantie eigenlijk betekent voor baasje en vrouwtje. Ze gaan niet eens echt weg. We slapen bijna elke nacht gewoon thuis. Dus ik moet weer dat kattengeronk aanhoren. En ondertussen is er vóór vertrek altijd een militaire operatie nodig:

• Wie laat de katten duizend keer binnen en buiten?
• Wie geeft De Bock eten?
• Wie zet hem in zijn oh‑zo‑heilige stalletje?

Echt waar, die Bock is zo dom. Hij heeft in de wei vrije toegang tot zijn stal. Kan dus lekker schuilen bij regen, kou, hitte… En bergen hooi (jak). 

Maar nee hoor. Meneer wil dat de deur dicht is, zodat hij met zijn kop over de staldeur kan hangen en alles in de gaten kan houden.

Als het hem niet snel genoeg gaat, rent hij als een gek door de wei en paddock. Hij gilt als een speenvarken: “IK WIL NAAR BINNEN!!!”

Mijn corgi‑oortjes trillen van het gedreun en gekletter van zijn hoeven. Vrouwtje zucht dan: “Ja, ja, ik kom al…” En haalt een hysterische, oververhitte, druipend van het zweet zijnde Schuppie naar binnen. Deur dicht. Rust.

Vrouwtje durft dus niet zomaar weg. Het liefst heeft ze 24/7 toezicht van een personal groom voor "Luitenant De Bock".

Dus voordat dat allemaal geregeld is… Kunnen ze een dagje weg. Met mij dan ook nog.

Wat doen we dan?

Wandelen. 

Wandelen. 

Wandelen.

En gelukkig eten. Daar kijk ik dan weer naar uit.

Vrouwtje kiest altijd wandelingen waar ik mijn pootjes kan afkoelen en achter takken aan kan. Soms gaan we samen zwemmen. Niet met baasje, want die heeft watervrees. Maar mij laat hij wel dobberen. Logisch.

Ik ga met vrouwtje mee het ondiepe in, haal wat takken eruit, loop met haar op. De baasjes houden van lekker eten, dus de koelbox is altijd mee. Vol met dingen die officieel niet voor honden zijn. Mijn eetzakje met droge brokjes is ook mee, maar dat eet ik pas als we weer thuis zijn.

“Och, hij heeft ook vakantie,” zegt vrouwtje dan. 
Eindelijk iemand die het begrijpt.

Deze vakantie was wel heel dieronvriendelijk. Ik moest heel veel rondjes lopen. Wel 10.000 stappen per dag (vond vrouwtje belangrijk).

We hadden al diverse dagen achter de rug en toen zaten we op een terras in Valkenburg. Ik was bekaf. Lag lekker uitgerekt.

Toen zeiden mensen van de buurtafel: “Oh kijk nou, hij bloedt aan zijn pootjes!”

Vrouwtje schoot meteen in paniekfase 1: “Wat dan Funske, waar doet het pijn?”

Ik had nergens last van. Mijn tenen waren gewoon gevoelloos geworden door al dat gewandel.

“Och kijk nou, zijn nagel bloedt! Hij heeft zoveel gelopen dat die zo kort zijn geworden tot op het leven!”

Beschaamd moffelde vrouwtje mij onder de tafel, zodat de buurtafel niet de dierenbescherming ging bellen. 
Ik jammerde en likte plichtgetrouw aan mijn voetje toen ik dit hoorde. 
Schandalig ja.

En ergens in Duitsland wilde ik niet over een brug met een tralies-vloer. Ik vertikte het. 

Baasje moest me tillen. Inmiddels ruim 20 kilo hond.

Helaas had ik net daarvoor in de hondenpoep gerold. Dus vrouwtje liep de hele weg erna ver van baasje af.

“Moest dat nu, Funske?”

Ja.

Als vrouwtje een berg op moet, vindt ze dat pittig. Ik hobbel best goed door naar boven. Soms ga ik zelfs een paar keer op en neer om haar aan te moedigen. Ik ben een goede coach.

Soms lig ik al lang uitgerekt aan de top op haar te wachten tot ze puffend en hijgend daar is.

Ik kan dus wel wat, maar soms is de koek op. Na al dat gewandel en we rijden weer door naar het volgende punt, weiger ik soms uit te stappen.

Ik ga zo ver mogelijk van de deur af liggen en maak me héél zwaar.

“Domme hond, kom hier, het is toch fijn, nog even zwempie‑wempie doen…”

Echt niet.

Alleen als we gaan eten en ik ruik de schnitzel, dan kom ik eruit.

Dan is het vaak meteen raak: Even overal een plasje en nummer 2 doen.

Vol schaamte trekt vrouwtje me dan van stoepen, voordeuren en tuintjes.

Of ze schreeuwt naar baasje: “Zie je dat niet?! Hij poept daar voor de deur!” Of: “Hij plast op het terras!”

“Pissie” en “Shitty” komen dan vaak voorbij.

En dat is vakantie…

Even weg van de praktijk. Even weg van De Bock en de Lucky’s. En gezellig met mij:

Klukkluk, Bassie, Pissie, Shitty, Domme Hond… en oh ja, Funske.

Wil je geen nieuw hoofdstuk missen: Volg ons op instagram om updates te krijgen:https://www.instagram.com/funskedecorgie

of volg Funske op zijn internationale reis met diverse extra's!

https://open.substack.com/pub/janinedierbaar

Pssst… er is meer. Vrouwtje heeft een betaalde rubriek: Aan het hek – De geheime verhalen. Daar vertel ik (Funske) wat er écht gebeurt bij het hek. Met 4 extra verhalen, sappige praktijkroddels, educatieve uitleg (bah), én recht op een gratis e‑mail-, chat- of videoconsult t.w.v. €35,00.