Hoofdstuk 9. Zwempie..

 Hoofdstuk 9. Zwempie..

Ik ben dus een waterrat.
Althans… dat vinden mijn baasjes.
Zelf voel ik me meer een verzopen kat — niet zo erg als Lucky natuurlijk, want als die zou gaan zwemmen, dan zou de wereld vergaan. Maar goed, ik dwaal af.

Ik wil wel zwemmen. Echt.
Maar ik vind het ook een beetje spannend.
Alleen… als er een tak in het water ligt, dan verandert alles. Dan word ik een soort Baywatch‑held, maar dan met korte pootjes.

De allereerste keer dat ik zwom — of beter gezegd: een nat pak haalde — was achter ons huis, bij het Zwarte Water. 

Ik was enthousiast. Heel enthousiast. Ik liep zes keer de afstand van mijn baasjes, heen en weer, heen en weer, vlak langs dat glinsterende oppervlak.

En toen dacht ik:
“Hé… wat is dat eigenlijk?”

Ik keek.
Ik boog voorover.
En toen… PLOMP.

Ik was nat.
Natter dan nat.
Natter dan Lucky na een mislukte sprong van het zwembad.

Vrouwtje stond al met haar enkels in het water, klaar om me te beademen of reanimeren — dat weet ik niet precies, maar haar gezicht zei genoeg.
Ik kwam gewoon boven hoor. Schudde me uit.
Bahm. Vieze druppels overal.
Vooral op baasje.
Dat luchtte op.

Toen dacht ik:
“Oké… nog eens proberen.”

Stapje.
Nog een stapje.
Oh… ik kan gewoon lopen.
Nog iets verder…
En toen hoorde ik achter me:

“Kijk nou toch! Hij is zo dapper!”

Dat was vrouwtje, terwijl ze haar sokken stond uit te wringen.

En toen zag ik hem.
De tak.
Mijn lotsbestemming.

Ik peddelde.
Hoofd boven water.
Corgi‑oortjes droog.
Hap.
Hebbes.

Terug naar baasje.

En toen gebeurde het: het mannenelement kwam naar boven.

“Hup erin! Tak pakken! Terug! Afgeven!”
(Lees: grommen, rennen, nog meer grommen, en dan pas afgeven.)

Vrouwtje stond erbij, hoofdschuddend.
“Je gaat erin hè, als het misgaat…”
Maar stiekem was ze trots.
Dat zag ik aan haar ogen.

Vanaf dat moment was het duidelijk:
Elk plasje, slootje, meertje, beekje, vijvertje, regenputje… overal moest een tak gered worden.
En baasje maar gooien.
En ik maar zwemmen.

Toen kreeg ik mijn bijnaam:
Zwempie.

Maar laat één ding duidelijk zijn:

ik bepaal zelf wanneer ik het water inga.

Dus toen mijn baasjes dachten dat ik in de zomer wel in een badje wilde om af te koelen?
Of dat ze mijn pootjes even wilden afspuiten?
Nee hoor.
Niet leuk.
Niet nodig.
Niet doen.

En Lucky… tja.
Die heeft inmiddels leven 3, 4 en 5 verspeeld door op de rand van het opzetzwembad te balanceren alsof hij een circusartiest is.
Hij denkt dat hij lenig is.
Hij is het niet.

Baasje vindt het dan weer “schattig” om mij boven het badje te houden, zodat ik in paniek zwembewegingen maak.
“Instinct!” wordt er dan geroepen.
Ja hoor.
Wie denk je die dat zegt?

Regen vind ik trouwens ook vreselijk.
Mijn corgi‑oortjes gaan omlaag, mijn oogjes dicht — dan zie ik toch niks.
Gelukkig zijn mijn baasjes ook geen regenfans.
Ze checken eerst twintig keer Buienradar voordat ze naar buiten moeten.

Behalve die ene keer.
Tijdens een culinaire wandeling in Arcen.
Het was warm.
En toen… stortregen.
Onweer.
Chaos.

Zij rennen.
Ik niet.
Oortjes laag.
Oogjes dicht.
Baasje trok aan mijn riem en duwde me onder mijn achterste.
Vrouwtje riep nog verontwaardigd:
“Je schopt hem toch niet!”
(Het was een beetje zo. Een héél klein beetje.)

Maar toen ik zag dat vrouwtje bijna verzoop, ben ik maar gaan draven.
Eindelijk kwamen we bij het restaurant.
Ik werd heerlijk afgedroogd.
Zij zaten als twee verzopen Lucky’s aan tafel.
De stoelen konden drie keer omgekeerd worden om het water eruit te laten lopen.

Ik lag lekker te drogen.
En toen scheen de zon weer.
Buienradar had tóch gelijk.

Waar ik wél van geniet?
Bij vrouwtje in het bad springen.
Lekker warm.
Lekker geurig.
Vrouwtje vindt het schattig.
Baasje niet.
Want als ik eruit spring en op hun — mijn — bed wil ga rollen, dan moet hij achter me aan.

Maar ach…
Ik heb het toch wel goed hier.

Wil je geen nieuw hoofdstuk missen: Volg ons op instagram om updates te krijgen:https://www.instagram.com/funskedecorgie

Pssst… er is meer. Vrouwtje heeft een betaalde rubriek: Aan het hek – De geheime verhalen. Daar vertel ik (Funske) wat er écht gebeurt bij het hek. Met 4 extra verhalen, sappige praktijkroddels, educatieve uitleg (bah), én recht op een gratis e‑mail-, chat- of videoconsult t.w.v. €35,00.